Fragas do Eume
Tramo baixo da conca do río Eume. Abrupto val de orixe tectónica, con profundas gargantas e abas de pronunciada pendente, que alberga un dos bosques climácicos máis extensos de Galicia, dun valor ecolóxico e paisaxístico excepcional. Aínda que a maior parte da área se encontra no piso colino, o sector oriental sitúase xa no piso montano inferior. O rango altitudinal vai dos cero aos 720 m sobre o nivel do mar, cunha media de 413 m.
A área presenta unha xeoloxía variada. Na súa parte occidental sitúase dentro do dominio da Serie de Ordes, na que predominan os cuarzo-esquistos biotíticos, aparecendo un cinto de metagabros (rocas básicas). Máis ao leste a zona queda baixo o dominio do Ollo de Sapo, que inclúe gneises glandulares, esquistos, lousas, cuarcitas e pedras de gra. No aspecto xeomorfolóxico, o val estrutúrase en diferentes chanzos, de maneira que, desde a costa ao interior, primeiro se encontra a superficie de erosión tortoniana, que se sitúa arredor dos 200 m de altitude; a superficie de erosión aquitaniana sitúase por encima da anterior, a unha altura aproximada de 400 m; por último, atópase a superficie eóxena-paleóxena, situada arredor dos 600 m. O espazo protexido inclúe dentro dos seus límites, total ou parcialmente, dous Puntos de Interese Xeológico: "C-104 Ría de Ares", que afecta á morfoloxía do val do Eume, incluído Caaveiro; e "C-20 Encoro do Eume", que subliña a morfoloxía e o metamorfismo de contacto entre as lousas ordovícicas e os granitos de Forgoselo.
A conca do Eume ensancha na metade do seu curso. Neste tramo, xa dentro do espazo natural, incorpóranselle pola marxe esquerda os ríos Frei Bermuz (10 km) e San Bartolomeu (8 km). As subconcas destes afluentes, xuntamente co curso baixo do Eume propiamente dito e o que quedou por encima do nivel das augas do encoro da Capela (de aproximadamente 10 km de lonxitude), constitúen a zona de maior interese ecolóxico. Ao longo dun tramo de preto de 30 km de leito, o Eume descende desde os 200 m s.n.m. na cola do encoro, ata os menos de 10 no extremo occidental do espazo natural. O seu encaixamento dá lugar a un canón espectacular augas abaixo da presa do encoro, no que os barrancos chegan a superar os 300 m de altura.
Pertence á rexión eurosiberiana, provincia atlántica-europea e subprovincia cántabro-atlántica, e encóntrase na área de contacto entre os sectores galaico-asturiano e galaico-portugués. O tramo máis baixo do Eume sitúase no dominio climático oceánico húmido, pero gran parte do espazo natural atópase nunha área de transición entre este e o dominio oceánico de montaña, que prevalece nas terras altas de Monfero. As precipitacións medias anuais oscilan entre os 1.400 mm preto da costa e os máis de 1.900 mm nas zonas máis altas do interior. As temperaturas medias anuais van desde os 11,7 aos 15,1 ºC.
Información detallada
Mapa topográfico (13,9 Mb)
Guía informativa (8,3 Mb)
Folleto/Mapa topográfico (8,3 Mb)
Guía detallada das sendas (7,6 Mb)
